درباره وبلاگ

اگر دنياي ما دنياي سنگ است بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است اگر دنياي ما دنياي درد است بدان عاشق شدن از بحررنج است اگر عاشق شدن پس يک گناه است دل عاشق شکستن صد گناه است

منوی اصلی

صفحه نخست
پست الکترونیک

نویسندگان

(104) آرمان

آرشیو

آرشیو موضوعی

(64) عاشقانه
(23) تصاوير وبلاگ
(17) شهر عاشقان

پیوندهای روزانه

آموزش برنامه نویسی پیشرفته
کلبه عشاق
نیازمندیها | نیازمرکزی
صنعت برق
وب لاگ کامران نجف زاده
وبلاگ آقا پارسا . دانلود ، ترفند و آهنگ برو حالشو ببر
وبلاگ انتظار
آرشیو پیوندهای روزانه

پیوندها

دوست دارم ای عشق
عشق آسمانی

صفحات

1 2 3 4 5 6

نظر سنجی

جدید ترین کد آهنگ ها Amir-b646

آمار

بازديد هاي امروز : 9
بازديد هاي ديروز : 46
بازديد هاي این ماه : 144
كل مطالب : 104
كل بازديد ها : 4701
ايجاد صفحه : 0.15625 ثانیه

خبرنامه

چت باکس

عشق آسموني

http://www.eshgheasemani.iranblog.com/

فداي چشاي نازت

سبو سبو می،فدای چشمت
پیاله از پی،فدای چشمت
همه بخارا،همه سمرقند
تمامی ری،فدای چشمت
قصیده لطفی،اگر ندارد
غزل پیاپی،فدای چشمت
هزار دفتر،هزار دیوان
دو مثنوی نی،فدای چشمت
دو تیسفون و دو تخت جمشید
امارت کی،فدای چشمت
رمه رمه دشت،شبان شبان عشق
نوای هی هی،فدای چشمت
به پای بسته،همه جهان را
اگر کنم طی،فدای چشمت
شکسته حالم،مپرس از من
چقدر تا کی،فدای چشمت
اگر من من،جسارتی کرد
ببخش بر وی،فدای چشمت....
عزیزان من خوشحال ميشم
كه شما به اين كلبة حقيرانه يك
مقداري بيشتر سر بزنيد و نظر
هم بدهيد من نياز به همكاري
شما دوستان دارم بازم ميگم
عزيزان نظر يادتون نره!!!!!!!!!!!

كي مياي از سفر

خسته ام

خسته شدم

ي وجود من همه

نبود تو

ترانه ي نگاهت منو ديوونه مي كنه ...

قيامت

عشق آسموني

http://eshgheasemani.iranblog.com/

تنها

تنها در میان تنها چه عاشقانه مانده ام

در بیهو دگی انتظار ڀیوستن به تو چه

بی صبرانه مانده ام چه بسیار است دوریها

فراموش کردن ها و گسستن ها و من در این هم همه

چه صادقانه مانده ام رفیقان با همه نارفیقی خود رفیقند

من هنوز با انان چه دوستانه مانده ام

خاستگاه من کجاست من در ڀیمودن راه

چه عاجزانه مانده ام

تنها در میان تنها چه عاشقانه مانده ام

من از تو دور نيستم باور كن

من فقط از خودم دورم ، باور کن ! ... و اين دوري ديوار بزرگي است بين من و ديگران ... ديگراني که هر چقدر هم نزديکم باشندفاصله شان تا من ، قدر تمام بغض هايي است که توي خلوتم شکسته. کم نيست اين فاصله ... کم نيست ...
خوب مي داني که توي همه ي اين آدم ها فقط تويي که مي داني حال خراب من از گذشته اي است که از دست رفته و زخمش روي دلم مانده ... من از ياداوري گذشته فرار مي کنم ، نه از تو ... مي خواهم از گذشته دور باشم نه از تو ... مي خواهم اين عذاب وجدان لعنتي را از خودم دور کنم نه تو را ...
من از تو دور نيستم ، باور کن ! ... هنوز هم گرماي آن روز سرد ! را توي وجودم حس مي کنم . فراموش نکرده ام کسي که سختي بالارفتن را برايم آسان کرد تو بودي ... فراموش نمي کنم که چه زيبا نشانم دادي معجزه ي داشتن يک همراه ، يک همسفر ، يک دوست را ... يادت هست قاصدک ها را ... قرار بود هر کدامشان جايي بروند که توي گوششان گفتيم . فکر مي کني رسيدند ؟ يا آن ها هم مثل ما توي راه جا ماندند . کم آوردند و نشستند ؟ ... و نمازي که توي دل آسمان بود . يادم نمي رود . باور کن هيچ کدامشان را نمي توانم فراموش کنم . ولي ايکاش مي توانستم ...
قطره قطره اشک هاي آن روز توي گلستان ، ذره ذره حرارت حرف هاي آن روز ، تمام خنده ها و گريه ها ، تمام شور و حرارت و عشق !!! هيچ کدامشان را نمي توانم از ياد ببرم ...
... اما حالا شکسته ام . خيلي خسته تر از آن که حتي نگاهم به قله باشد ، چه برسد به حرکتم ... باور کن ناشکري نمي کنم . خدا مي داند اگر هنوز هم قطره اشکي هست و حسرتي ، خدا را شاکرم به خاطر بودنش ... اما من ديگر مرد راه نيستم . از اولش هم نبودم ... گوهر پاک ببايد که شود قابل فيض / ور نه هر سنگ و گلي لؤلؤ و مرجان نشود ...
من از تو دور نيستم . باور کن !

نامردا

سلام بي معرفتا
چرا نظر نمي دين ؟؟؟؟؟

منتظرم ....

از ما فقط خاطراتمون میمونه و بس

بردی از یادم
دادی بر بادم
با یادت شادم
دل به تو دادم فتادم به غم
ای گل بر اشک خونینم بخند
سوزم از سوز نگاهت هنوز
چشم من باشد به راهت هنوز
چه شد آن همه پیمان
که از آن لب خندان
بشنیدم و هرگز
خبری نشد از آن
کی آیی به برم
ای شمع سحرم
در بزمم نفسی
بنشین تاج سرم
تا از جان گذرم
پا به سرم نه
جان به تنم ده
چون به سر آمد
عمر بی ثمرم
نشسته بر دل غبار غم
زآن که من در دیار غم
گشته ام غمگسار غم
امید اهل وفا تویی
رفته راه خطا تویی
آفت جان ما تویی
بردی از یادم
دادی بر بادم
با یادت شادم
دل به تو دادم فتادم به غم
ای گل بر اشک خونینم بخند
سوزم از سوز نگاهت هنوز
چشم من باشد به راهت هنوز

عشق

سخنان پيامبر:

هرزمان كه عشق اشارتي به شما كرد درپي اوبشتابيد؛ هرچندكه راه اوسخت وناهموارباشد.

وهرزمان بالهاي عشق شمارادربرگرفت خودرابه اوسپاريد،

هرچند كه تيغهاي پنهان دربال وپرش ممكن است شمارامجروح كند.

وهرزمان كه عشق باشماسخن گويد اوراباوركنيد...

حافظ:

(اي كه ازكوچه معشوقه مامي گذري/ باخبرباش كه سرمي شكند ديوارش)

مي دونم

لب ها می لرزند. شب می تپد. جنگل نفس می کشد.

پروای چه داری ، مرا در شب بازوانت سفر ده.

انگشتان شبانه ات را می فشارم ، و باد شقایق دوردست را پر پر می کند.

به سقف جنگل می نگری : ستارگان در خیسی چشمانت می دوند.

بی اشک ، چشمان تو ناتمام است ، و نمناکی جنگل نارساست.

دستانت را می گشایی ، گره تاریکی می گشاید.

لبخند می زنی ، رشته رمز می لرزد.

می نگری ، رسایی چهره ات حیران می کند.

بیا با جاده پیوستگی برویم.

خزندگان در خوابند. دروازه ابدیت باز است. آفتابی شویم.

چشمان را بسپاریم ، که مهتاب آشنایی فرود آمد.

لبان را گم کنیم ، که صدا نابهنگام است.

در خواب درختان نوشیده شویم ، که شکوه روییدن در ما می گذرد.

باد می شکند. شب راکد می ماند. جنگل از تپش می افتد.

جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم ، و شیره گیاهان به سوی ابدیت می رود.

- سهراب سپهری

ميان تاريكي شب

میان ناریکی

ترا صداکردم

سکوت بود و نسیم که پرده را میبرد

در آسمان ملول ستاره ای میسوخت

ستاره ای میرفت

ستاره ای میمرد

ترا صدا کردم

تمام هستی من چو یک پیاله شیر

میان دستم بود نگاه آبی ماه

به شیشه ها میخورد

ترانه ای غمناک

چو دود برمیخاست ز شهر زنجره ها

چو دود میلغزید به روی پنجره ها

تمام شب آنجا

میان سینه من کسی ز نومیدی نفس نفس میزد

کسی به پا میخاست

کسی ترا میخواست

دو دست سرد او را دوباره پس میزد

تمام شب آنجا

ز شاخه های سیاه غمی فرو میریخت

کسی ترا میخواند

هوا چه آواری به روی او میریخت

درخت کوچک من به باد عاشق بود به باد بی سامان

کجاست خانه باد؟

- فروغ فرخذاد -

تو را به ظلم راندم ، آیا باز هم مرا می بخشی؟

عاشقم ....

در رویا هایم تو را تصور می کردم

تو را فرشته ای نجاتی برای خود می پنداشتم

برای خود کلبه ای ساخته بودم و تو با مهر و محبت در کنارم زندگی می کردی

عشق و زندگی ام بودی و برایم ترانه های عاشقی می سراییدی

ولی آن نسیم ملایمی که وزید تمام زندگی ما را نابود کرد وتو

و تو دیگر ناپدید شدی ، تو دیگر نبودی

آن نسیم ملایم تو را با خود برده بود نمی دانم کجا

ولی می دانم دیگر هیچ جاده ی خاکی نبود که تو را به من متصل کند

arezoo

اي كاش .....

كسي عاشق كسي نمي شد

.. اما .. وقتي عاشق شد ديگه هيچ وقت تنهايي رو به آغوش گرم

يار عزيزش بر نمي گردوند .

اي كاش .....

بيوفايي به دنيا نمي اومد .

اي كاش .....

دروغ به دنيا نمي اومد .

دوستت دارم

لحظه ای که اسمت را بر زبان می آورم

دوستت دارم

زمانی که دستت، دستانم را می فشارد

دوستت دارم

زمانی که در کنار هم آینده ای مبهم را ورق می زنیم

و زمانی که از همان لحظه ها پلی می سازیم برای دوست داشتن

دوستت دارم

زمانی که در کنار هم نشسته ایم و گوییکه هیچگاه خیال برخاستن نداریم

دوستت دارم

و لحظاتی که با تو هستم همانند زدن پلکی سپری می شود

گمان کنم که این عشق است

و همان لحظه ای که دستم در دستان توست

لحظه عاشقی....

دوستدارم ...

مريم حيدر زاده عزيز

میان آبشارخاطراتم کنار بوته های گل نمی نشینم
همیشه آرزو کردم که رنگ نگاه بوته گل را ببینم
همیشه آرزو کردم که روزی برای لحظه ای نقاش باشم
همیشه آرزویم بوده رویا ولیکن یک زمان ایکاش باشم
همیشه این سوالم بوده مادر که رنگ لاله ها یعنی چه رنگی
همیشه گفته بودی باغ سبز ولی رنگ خدا یعنی چه رنگی
نگاه مادرم چون یاس می شد به پرسشهای منلبخند می زد
زمانی رنگ سرخ لاله ها را به دنیای دلم پیوند م یزد
ولی من باز می پرسیدم از او که منظورت ز آبی چیست مادر
هما رنگی که گفتی دنگ دریاست همان رنگی که گشته چشم از او تر
ز اقیانوس بی طوفان چشمش صدای اشک ها را می شنیدم
در آن هنگام در باغ تخیل رخ زیبای او را میکشیدم
نگاهی سرخ اشکی آسمانی دوچشمانی به رنگ ارغوانی
ولی من هر چه نقاشی کشیدم همه تصویری از رویای او بود
و شاید چند خطی که نوشتم همه یک قطره از دریای او بود
معلم آن زمان که عاشقانه کنار حرفهایت می نشینم
همیشه آرزو کردم که روزی نگاه مهربانت را ببینم
ببینم که کدامین دیدگانی مرا با حس دیدن آشنا کرد
که دستان مرا تا اوج برد مرا از دور با چشمش صدا کرد
ببینم که چه کس راگ شفق را به چشمان وجود من نشان داد
ببینم که کدامین مهربانی غبار غم رویایم تکان داد
اگر چه من نگاهت را ندیدم ولی زیباییت را میشناسیم
صدای موج روحت را ستاره دل دریاییت را میشناسم
ز تو آموختم نقاشی عشق ز تو احساس را ترسم کردم
ز تب نور امید و موج دل را میان غنچه ها تقسیم کردم
ولی من با مرور خاطراتم به اوج آرزوهایم رسیدم
هم اینک لحظه ای نقاش هستم معلم را و مادر ا کشیدم
ولی نقاش من کاغذی نیست برای رسم ابزاری ندارم
کمی احساس را با جرعه ای عشق به روی برگ یاسی می گذارم
دل نقاشیم تفسیر رویاست چرا تفسیر یک رویا نباشیم
چرا رنگ غروبی سرخ باشیم چرا چون آبی دریا نباشیم
اگر چه گشت شعرم بس مطول ولی نقاشیم را قاب کردم
سحر شد خاطراتم نیز رفتند دوباره من زمان را خواب کردم

شهر عاشقان

واي .... اين ديگه چيه ؟؟؟ يه شوك وحشتناك

سلام ... این آدرس وب لاگ جدیدمه ....

عشق آسمانی

http://eshgheasemani.iranblog.com/